Theotheek

Ton Meijknecht

Ik had nog nooit van dit woord gehoord. In een bibliotheek bewaren ze boeken, dat weet ik. Dan zou je in een theotheek God moeten bewaren. Hoezo?
Op een druilerige dag fietsten we het dorp Cherain in de Ardennen binnen. Zo een dag dat je aarzelt om je regenpak aan te trekken. Het weert het dunne hemelwater af maar je raakt je eigen lichaamswater niet kwijt. En dan die huizen van Ardense steen. Droog is die steen nog een beetje te genieten, maar grauw en nat stemt die me zo eindeloos triest.
De kerk van Cherain midden in het dorp is van oorsprong romaans. In de tijd van de gotiek is er van alles aan verbouwd. Zo hebben ze er een theotheek aangelegd. Het is een tabernakel, een berging voor de overblijfselen van de Eucharistie. Maar dan een berging van een bijzondere soort. Binnen kun je door een smeedijzeren tralievenster de gewijde hostie aanschouwen. Dat is niet zo bijzonder; bijzonder is dat door de muur van de absis heen een opening naar buiten is gemaakt. Een kruisvormige doorkijk in de steen laat ook van de buitenkant het zicht vrij op de heilige geheimen.
Daar, buiten de kerk, konden melaatsen en andere pestlijders troost vinden in de verering van het mysterie. Ze mochten zich niet onder gezonde mensen begeven en de kerk niet bezoeken. Uitgeslotenen. Maar zo maken ze toch een beetje deel uit van de gemeenschap van de gelovigen.

Er zit een naar klerikaal luchtje aan dit aanbod. Het is zo goedkoop. Peerke Donders ging als gelijken om met melaatsen. Hij raakte de onaanraakbaren aan en verzorgde hen. Franciscus draait de rollen zelfs radicaal om en smeekt een melaatse om zijn zegen. Dat vind ik huiveringwekkend. In Cherain was er kennelijk geen priester te vinden die zich onder deze mensen durfde begeven. Dan is zo een theotheek wel een lekker veilige oplossing!
Maar had ik het anders gedaan? In welke categorie valt het muntje dat ik aan de verkoper van de staatkrant geef?