Kees’ cinema: Heart of a Dog

Kees van der Kooij

De filmindustrie levert jaarlijks duizenden films af. Grootschalig geproduceerd of met een minimaal budget; allemaal proberen ze ons, gewone mensen, iets te vertellen. Deze keer kijk ik naar het wonderlijke verhaal van Laurie Anderson Heart of a Dog

Laurie Anderson is een duizendpoot, al decennia lang. Heart of a Dog maakte ze praktisch alleen en gaat op indringende wijze over afscheid nemen, over de dood van geliefden of meer specifiek, de dood van je moeder.
Centraal staat haar hond Lolabelle. In de openingsscène  vertelt ze dat Lolabelle eigenlijk haar eigen vlees en bloed is. Zo verbonden voelt ze zich. Lolabelle is een foxterriër, volgens de film niet zo volgzaam als we van honden verwachten, maar meer zelfstandig, met een eigen, soms heel dwarse, kijk op de dingen. Meer de verhouding zoals tussen een moeder en een dochter. Het verhaal wordt op een heel bijzondere manier verteld. Als een caleidoscoop van licht en donker, van beelden en woorden trekt het langs je heen. Ergens horen we Laurie zeggen: Ik heb een probleem, mijn moeder is stervende, ik moet daar heen, maar ik hou niet van haar. Wat moet ik doen? Een stervend mens moet je toch de waarheid vertellen? Van een wijs mens hoort ze: Zeg haar dat je haar waardeerde. Probeer je één verhaal te herinneren waarin je moeder van je hield, dan kan je het.

Mijn moeder kwam op haar 91ste helder en ogenschijnlijk gezond voor observatie in het ziekenhuis. Na een weekje stopte haar hart met pompen. Bij de nachtpost ging ongetwijfeld een rood lampje knipperen maar de ziekenhuismensen hadden de moed om niets te doen. Als je 91 bent mag dat, kan je de natuur z’n gang laten gaan. M’n moeder stierf voor mij heel vredig, zoals ze ook geleefd had. Ikzelf sta veraf van Lauries verhaal, maar ik weet dat dat dikwijls anders is, moeders en dochters kunnen een complexe band hebben. Prachtig om dit in zo’n bijzonder vormgegeven verhaal te ondergaan.
Heart of a Dog is 28 april in Nederland uitgekomen. Was één week te zien in Lumen, mogelijk niet meer als je dit leest. Probeer dan Eye, het goed bereikbare, prachtig aan het IJ gelegen Nederlandse filmmuseum in Amsterdam. Daar is veel te zien, wellicht ook nog dit bijzondere verhaal. Zie ook de trailer.