Kees’cinema: Inferno

Kees van der Kooij

De filmindustrie levert jaarlijks duizenden films af. Grootschalig geproduceerd of met een minimaal budget; allemaal proberen ze ons, gewone mensen, iets te vertellen. Deze keer kijk ik naar Inferno. Verfilmd naar het laatste boek van Dan Brown.

Ik heb al Dan Brown’s boeken gelezen.  De heldere vertelstijl en de vaart in zijn verhalen maken het lezen relaxt en indrukwekkend. Maar het zijn vooral de plotwendingen die zo mooi zijn. Natuurlijk gaat het over goed en kwaad. Maar wat is goed, en wat kwaad. Door gebrek aan kennis word je vaak op het verkeerde been gezet, zoals dat ook in de wereld om ons heen gebeurt.

Hoofdpersoon is professor Robert Langdon. Dan Brown kiest voor een stabiele persoonlijkheid in zijn verhalen,  een professor geschiedenis die alles weet van symbolen, in de films consequent gespeeld door Tom Hanks. Als de film begint zijn we in een ziekenhuiskamer met een totaal gedesoriënteerde professor. Langzaam wordt voor hem en voor ons duidelijk waar het om gaat. Een vreemde wetenschapper vertelt over een dreigende overbevolking van de aarde. De laatste tijd de verdubbelt de wereldbevolking ruwweg elke 40 jaar. Armoede, natuurrampen, epidemieën, oorlogen, ze werken onvoldoende om de bevolkingsaanwas te beperken. Moeten we natuurlijk ook niet willen, maar we moeten wel iets doen, en de vreemde wetenschapper wijst dan op Dante’s  inferno: Als we ook hier ons verstand niet gebruiken zal het slecht met de wereld aflopen, en zijn wij schuldig. Maar het onderwerp ligt gevoelig. Als zelfs de WHO niet mee wil werken besluit de wetenschapper het dan maar zelf op te lossen, en duikt onder. Professor Langdon is daar bepaald niet gerust over.
De film zit, net als het boek, vol vaart en vol wendingen. En is spectaculair gefilmd en mooi gespeeld. Toch is de IMDb score slechts een magere 6,5. Dat zou mede kunnen komen door de gewaagdheid van het onderwerp. Maar wat mij betreft is de reden dat de film niet af is. Het laatste hoofdstuk van het boek is niet verfilmd en de laatste spectaculaire wending dus niet genoemd. Daarmee is de film een simpel “good guy – bad guy” verhaal geworden waarbij de good guy het in een heftig eindgevecht net weet te winnen.
En het had zoveel meer kunnen worden door die laatste wending in het boek waarna je snapt dat een bad guy niet alleen iemand is waar je het niet mee eens ben, maar ook iemand kan zijn die oprecht is en het beste met de wereld voorheeft. Weten hoe iets zit kan wonderen doen.
De film draait als je dit leest wellicht nog her en der. Maar vergeet het boek niet.