Kruisig hem!

Ria Breugem

1a3d2bdc-01a6-4d79-aad3-28eaecae2908

Toen onze dochter werd geboren en wij haar wilden laten dopen stond in de doopverklaring dat zij ‘in zonde’ was geboren. De predikant kon mij niet uitleggen hoe dat nou zat. Ik moest het aannemen. Schuldig vanaf dag één. Ik ben het een klein beetje gaan snappen: we wilden weg uit dat paradijs omdat we dachten het beter te weten, omdat we het zelf wilden uitvogelen. Het mocht, maar dat vertrek is ons niet in de koude kleren gaan zitten. We verklaarden God dood, gingen op zijn stoel zitten en onze eigen goddelijke gang. Dat is echt zonde, maar we zijn daarom niet zondig, we zijn ons schuldig/zondig gaan voelen. En dat is geen fijn gevoel. Om dat gevoel weg te werken, zijn we het op onszelf en anderen gaan projecteren. We nagelen onszelf en de ander aan het kruis om ons goed te voelen? Is dat wat we doen?
Is de hedendaagse woede nog steeds terug te voeren op die ontstaansgeschiedenis?
Dat Jezus is gestorven aan dat kruis lijkt ons niet van ‘de schuld’ te hebben afgeholpen en de kennis van goed en kwaad ook niet. We worden boos als onze plannen worden gedwarsboomd, boos op de politici, boos op de vluchteling, boos op onszelf. Voelen ons meer- of minderwaardig. Zij die zich minderwaardig voelen, pikken het niet meer en degene die zichzelf heeft opgeblazen tot nog grotere proporties dan God wijst ook met zijn vinger naar de ander vanaf zijn gouden troon. Beiden roepen: “kruisig hen”!
Die scheiding der geesten manifesteert zich ook op andere wijzen: Je hebt mensen die zich altijd schuldig voelen. Het sorry zeggen ligt hen voor in de mond en ze maken zich klein om maar niet teveel op te vallen. Te klein, want kruisig mij a.u.b niet! Soms kruisigen zij zichzelf door te blijven roepen wat ze fout hebben gedaan.
Met daarentegen die met zichzelf ingenomen ander.

Als Goede Vrijdag de manifestatie is van schuld, zou Pasen dan het feest van de onschuld kunnen zijn? Onszelf en de ander ont-schuldigen, in het besef dat we allemaal gelijkwaardig zijn, misschien wel gelijk-aardig aan God. Want zijn we niet een verwezenlijking van het Goddelijke op aarde? Als we zouden beseffen dat onze schuld ons in die aard dan ook allang vergeven is dan hoeven we niet langer onszelf en die ander naar beneden te halen.
En net zo min als de wraak ons toebehoort, is het waarschijnlijk ook niet aan ons om hen te vergeven die ons iets schuldig zijn. Want als we niet beschuldigen, hoeven we ook niet te ont-schuldigen. Maar hoe lastig is dat, want ook in het kleine kunnen we onszelf en de ander ter dood veroordelen.

Misschien dat we aangeraakt door het Licht van Pasen, naast de paaseieren ook kunnen zoeken naar die continue stroom van grieven. Ons bewust worden van onze oordelen en onszelf en de ander niet langer veroordelen.
Van schulden vrij en het kruisigen achter ons latend, kunnen we dan frank en vrij staan in dat Licht. Verlost van onze woede en schuld tot leven komen. Hoe mooi zal dat zijn…