Pelgrimage

Ria Breugem

Heel wat bekenden ondernamen een pelgrimstocht naar een heiligdom. Hun verslagen verhaalden over bijzondere ontmoetingen, ontberingen en de vreugde van het bereiken van de beoogde bestemming.
Dit pelgrimeren doet wegtrekken van het vertrouwde, in de wetenschap dat alles op je pad anders zal zijn en in de hoop dat de ervaring je loutert, je nieuwe inzichten verschaft. Of je kiest ervoor, gewoon als uitdaging op zeker moment in je leven.
Je maakt jezelf a.h.w. tot vreemdeling, want wie reist treedt buiten zijn eigen wereld.
Je zult andere vreemdelingen ontmoeten die met hetzelfde doel voor ogen al snel vertrouwd worden. Maar dat gaan langs vreemde paden en wegen is niet iedereen gegeven, want het kan ook verwarrend zijn. Het op jezelf teruggeworpen worden en het niet-vertrouwde kan zelfs angstig maken.
Soms belandt je ongewild op nieuwe onbekende wegen. Rosita Steenbeek beschrijft haar langdurig verblijf op een intensieve care ook als een pelgrimage. Ploeteren en afzien op een ziekenhuisbed met slechts een handvol dingen binnen handbereik.  Vreemdelingen in het wit die de route voor je uitstippelen en medepatienten die als vreemdeling een eindje met je meelopen. Een bewegingsloze pelgrimage noemt zij het en ja ik herken mij in het beeld dat Steenbeek schetst.

Met maximaal 1000 stappen en 5 km fietsen per dag en een infuuspaal als staf, was het wat mij betreft een bewegingsarme pelgrimage. Voor privé slechts een kast en een tafeltje mijzelf toegeëigend. Verder het domweg lopen op die gang, domweg het gaan van de weg. De zes weken werden acht weken, de acht weken werden 10 weken, want ja ook hier obstakels die de voortgang belemmerden. Ga je het jezelf gestelde doel wel halen? Nee niet vloeken bij de zoveelste wegversperring zoals ik deed. Een beetje pelgrim neemt zo’n hobbel met een ‘goed’ gemoed, vertrouwt erop dat het’ hoe dan ook’ goed komt. Dat het ook ‘goed’ komt als de door jou beoogde bestemming niet wordt gehaald. En daar zit ‘em de kneep !

Daar ontpopt zich de ‘ware‘ pelgrim, de pelgrim die zelfs het reisdoel uit handen geeft. Die zich laat leiden langs al het vreemde en niet-vertrouwde. De angst voorbij.
Het reizen wordt dan een mystiek reizen, een soort ruimtereis en in die ruimte van het niet-weten krijgen nieuwe inzichten een kans. Het zicht wordt helderder en het doel scherper omlijnt. Versperringen blijken in je voordeel te kunnen werken en het ogenschijnlijk onmogelijke wordt mogelijk. Daar heb ik iets van mogen proeven en dat geeft me het vertrouwen dat we zo uiteindelijk onze bestemming zullen vinden. Een bestemming voorbij de aardse heiligdommen.