Studenten, kerk en campus

Renske Oldenboom

Wij leven van voorstellingen en veronderstellingen over elkaar. We menen te weten wat een ander doet. Maar dat is maar ten dele waar. Die veronderstellingen kloppen natuurlijk niet. Zelfs van de schilder die ons huis schildert, iets dat ik van dag tot dag kan volgen, weet ik niet precies hoe hij werkt. Hoeveel verf hij gebruikt, wat al klaar is en wat niet. Ik moet erop vertrouwen dat hij zijn werk goed doet. Zo goed als hij kan. Ik kan natuurlijk na afloop controleren wat hij heeft gedaan, of het er mooi uit ziet, maar over 4 of 5 jaar weet ik pas of hij zijn werk goed heeft gedaan. Of hij duurzaam heeft gewerkt. Of het de prijs waard was.

Blije studenten
De schilder werkt bij mij thuis en boekt resultaat, hij en wij zien wat er  gebeurt, tot op zekere hoogte. Maar hoe legt je uit wat je als predikant precies doet? En nog lastiger: wat een studentenpastor doet?
Het werk kan behoorlijk onzichtbaar zijn, behalve voor degenen waarmee we werken, de studenten. Bij MoTiv komen dagelijks groepen studenten omdat ze uit eigen beweging een afspraak met ons hebben gemaakt om over hun (team)problemen te praten, om elkaar te leren te respecteren met alle talenten en zwakheden, om ruimte te maken in hun team voor groei en verdieping. Ze gaan vaak blij weg, met goede voornemens om het anders te gaan doen, beter op elkaar te letten en elkaar meer te stimuleren tot groei.
Het is prachtig werk en we zijn dankbaar dat we het mogen doen. Maar als niemand weet wat je doet, kunnen mensen er ook het nut niet van inzien. En dat is jammer.

Public Relations
En dus vertelden wij  in onze teamvergadering over ons werk aan iemand, die voor ons wat gaat doen aan PR, public relations. Want daar komen we slecht aan toe. We hebben er te weinig tijd voor.
Communicatiedeskundige Manou bevroeg ons over het werk, hoe we onszelf midden in de driehoek kerk, studenten en TU bevinden en hoe lastig het is om over en weer te vertellen wat je doet en wat het belang is van het werken aan motivatie en integriteit met studenten.

Meerdere talen
We kwamen er al pratend achter dat we eigenlijk 3 talen gebruiken: taal voor studenten, taal voor de kerk en taal voor de TU. Maar misschien is het wel juister om te zeggen: in elk gesprek zoek je naar een gemeenschappelijke taal, waardoor je elkaar op dat moment, even, begrijpt.
Dan heb je met de taal van de ‘binnenkant’ even ingebroken in de taal van de praktische oplossingen en van de techniek .

Meer bekend
Het resultaat van ons gesprek over de PR is er natuurlijk nog niet, maar een ding werd meteen duidelijk: de beste ambassadeurs zijn de studenten zelf, die op onze programma’s afkomen en blij weer weg gaan. Nu nog zorgen dat ze het verder vertellen, niet alleen aan elkaar, dat gebeurt wel, maar ook aan de andere twee ‘poten’ van de driehoek: de kerk en de TU. Want er zit een kern van waarheid in het spreekwoord: onbekend maakt onbemind. Tegelijkertijd blijft er een overeenkomst met de huisschilder: ook wij kunnen vaak pas op de lange termijn zien, of ons werk duurzaam was. Als we het al te zien krijgen.