Zelfbeschikking

Ria Breugem

Ooit woonden wij in de directe omgeving van een predikantengezin. In dat gezin werden belangrijke beslissingen genomen op geleide van de Heilige Geest.
Kwam er ‘een beroep’ dan kwamen locatie, huizen, scholen wel voorbij, maar de eigen ideeën daarover werden ondergeschikt gemaakt aan het Goddelijk plan. Met andere woorden: niet onze wil, maar Gods Wil geschiedde.

Dat vond ik toen nog al wat en nog steeds vind ik het heel wat om voorbij de eigen wil, de dingen te laten gebeuren. Ik heb nogal een eigen willetje. Als kind al. En dat terwijl mijn ouders er toch alles aan gedaan hebben om dat willetje ‘te breken’. “Je hebt niks te willen”, hoorde ik met enige regelmaat. Wat daarvan – die wil breken – de bedoeling was  hebben ze me nooit uitgelegd. Die uitleg hoorde ik onlangs van een oude dame toen het over mijn
wilskrachtige kleinzoon ging.

“De eigen sterke wil gaat je alleen maar in de weg zitten in je latere leven, want niet jouw wil, maar Gods Wil geschiedt.  Ik viel langere tijd stil…. We zingen het, we bidden het, maar beleven we het ook zo?  Leven we zo dat we wikken en wegen, maar God laten beschikken over onze besluiten?

Ouder geworden ben ik toch wel een beetje klaar met dat ‘zelf’ beschikken. Het bespaart me een hoop teleurstellingen moet ik zeggen nu ik – modern gesproken – wat meer met de flow meega. Nou nog meegaan met Gods flow. De flow die ons thuisbrengt uit onze ballingschap. Ja ook dat zingen we met enige regelmaat. Ik oefen erin met als startpunt ‘bereidwilligheid’. De bereidwilligheid om me te laten leiden door de hand des Heren. Maar vragen te over: waarom klinkt dat laatste zo vroom en onwerkelijk? En die sterke wil staat toch voor een sterk karakter? Het is toch een groot voorrecht om zelf over de dingen te kunnen beschikken?

Zelf over de dingen beschikken tijdens ons leven, we doen niet anders. We vinden dat zo’n groot goed dat we ook aan het einde van ons leven de regie in eigen hand willen houden. Niet de goddelijke krachten en machten, niet de artsen, maar wijzelf willen bepalen wanneer en hoe ‘te gaan’. En zo lijkt het voorrecht een ‘recht’ te worden.

De levenstestamenten vliegen over de toonbank. De levenseindekliniek doet ‘goede’ zaken, ook al schokt het de mensen als ze de beelden ervan zien. We hebben het hier niet over euthanasie, maar over ‘hulp bij zelfdoding’ indien wij menen dat het leven is voltooid. De roep om de pil van Drion – dat overigens een drankje is – is groter dan ooit.

En die vraag zal alleen maar sterker worden, want de willetjes van onze kinderen en kleinkinderen zijn en worden niet meer gebroken…….

breugem-keijzer@planet.nl